18 February, 2014

Երևանը երբեք վարդագույն քաղաք չի եղել, դա միֆ է

«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է ճարտարապետ, քաղաքաշինարար Սարհատ Պետրոսյանը:

Հեղինակ՝ Հայկանուշ Թորոսյան
Հղումը՝  http://www.1in.am/arm/armenia_interview_251584.html 


- Վերջին շրջանում թեժ քննարկումների առարկա է դարձել «Զվարթնոց» օդանավակայանի շենքի ճակատագրի հարցը: Մի մասն ասում են` պետք է քանդել, մյուսները նշում են, որ շենքը պահպանել է պետք: Ըստ Ձեզ` ո՞րն է ելքը:
- Նախ` քննարկումից դուրս է, որ «Զվարթնոցը» պետք է պահպանվի, որովհետև «Զվարթնոցն» արդեն իսկ միայն հայկական համատեքստում հայտնի չի, այլ կարելի է ասել անգամ համաշխարհային ժառանգության մեջ կարևորվող մի կառույց է, իսկ այն, որ «Զվարթնոցը» Հայաստանում պատմական հուշարձանների ցանկի մեջ չի, դա շատ լավ ցույց է տալիս՝ մենք ինչպես ենք վերաբերվում մեր ժառանգությանը` կիսատ-պռատ: Կոնկրետ շենքի մասին խոսենք. այստեղ մի քանի բան պետք է հասկանալ` այդ շենքի շահագործումն իբրև օդանավակայան գրեթե անհնար է, չեմ ասում` ամբողջովին, բայց գրեթե անհնար է, և պետք է խնդիր դնել՝ այդ շենքի օգտագործման տարբերակները քննարկել, որպեսզի շենքի պահպանությունը չլինի ծախսատար, այսինքն՝ ելակետ պետք է լինի այն, որ շենքը միանշանակ պահպանվում է, դրա հիման վրա միայն պիտի քննարկումներ լինեն՝ շենքի պահպանությունն ինչպես կարող է լինել: Խոսակցություններ կան, որ դա պիտի դառնա հյուրանոց կամ ուրիշ մի բան, միգուցե այդպես է, շենքի պահպանության բազմաթիվ ձևեր կարելի է օգտագործել, բայց պետք է սկսել հենց շենքը պահպանելուց: Երբ մենք սկսում ենք խոսել քանդել-չքանդելուց, խոսակցությունը լրիվ ուրիշ տեղ է գնում, շենքը պետք է պահպանել, իսկ հետո տալ մեկին, ով կարող է օգտագործել, օրինակ՝ որևէ անձանավորության, ով ունի հավաքածու, որը կարելի է ցուցադրել այնտեղ: Հարցին պետք է լուրջ մոտենալ, ընդհանրապես հուշարձանների խնդիրը սկսում է նրանից, որ ասում ենք` վա~յ, մենք խեղճ ենք, վա~յ մենք փող չունենք շենքը պահելու, վա~յ մենք չգիտեմինչ և այլն, կամ` շենքը անմխիթար վիճակում է, սեյսմիկ անվտանգության առումով վտանգավոր է: Ինչ է նշանակում, ի վերջո, այդ առումով վտանգավոր է Հայաստանի շենքերի գերակշիռ մասը, ուրեմն բոլորը պիտի քանդե՞նք: Դրանք հիմնականում սուտ խայծեր են, որոնք այդ շենքը քանդելու համար են: Պետք է կոնցեսիոների հետ խոսել նորմալ, էդ մարդը պարտավոր չի մեր ժառանգությունը պահպանել, մենք տվել ենք շենք, որ մեր հուշարձանների ցանկում չի եղել, և դրա պահպանումն այսօր հասարակության խնդիրն է, որ պետք է պահպանի այն, ինչ որ Սահմանադրությամբ դրված է պետության վրա:

- Ինչու՞ ընտրվեց այս շենքը, գուցե կոմերցիոն առումով լավ տեղու՞մ էր, ասում են` հյուրանոց պիտի կառուցվի նրա տեղում:
- Այդ շենքի տեղում մաստեր-պլանով հյուրանոց չի նախատեսվում, նախատեսվում է շարունակել օդանավակայանի նոր շենքը այդ ուղղությամբ, որովհետև կան երկու շենքեր, մեկը մինչև վերջերս որպես VIP էր օգտագործվում, դա պիտի քանդվեր, քանդվում է նաև այս շենքը, քանի որ նա օգտագործվում է: Բնական է, եթե շենքը չի օգտագործվում, բայց դու դրա վրա փող ես ծախսում, պետությունը չի ասում, որ դու պարտավոր ես դա պահել, ապա ինչո՞ւ պետք է պահես շենքը: Շենքի կամ գործակալի կոնցեսիոների կողմից, իր տեսակետից` սա ճիշտ որոշում է, բայց եթե դու հանգում ես եզրակացության, որ շենքը պետք է քանդել, ապա կարելի է հազարավոր լուծումներ գտնել՝ ինչպե՞ս կարելի է շենքը պահել, ինչպե՞ս կարելի է օգտագործել, հազարավոր մեխանիզմներ կարելի է գտնել՝ ինչպե՞ս անել, որ կոնկրետ այս սեփականատիրոջ՝ կոնցեսիոների կամ մեկ այլ ներդրողի համար լինի գայթակղիչ, իսկ դրա համար պետք է նախևառաջ լինի ցանկություն: Մի հասարակարգ, որ «Ծածկած շուկան» է քանդում, մի պետություն, որ թույլ է տալիս քանդել, կամ հասարակություն, որ չի կարողանում դրա առաջն առնել, ապա, բնականաբար, չի կարողանալու նաև սա պահել, հուշարձանների ցանկի մեջ: Մաշտոցի պողոտայի վրա սևով սպիտակի վրա գրված է` շենք, որ հուշարձան է, դա քանդվեց, «Ծածկած շուկայի» շենքը՝ ևս, ինչի՞ մասին է խոսքը, իսկ իմաստ ունի՞ ընդհանրապես խոսել սրա մասին՝ մի շենքի, որ հուշարձանների ցանկի մեջ չի էլ հայտնվել:

- Խոսվում էր մի տարբերակի մասին` օդանավակայանի հարակից այգում որոշ հուշարձանների մանրակերտը ստեղծել, ողջունելի՞ է այս գաղափարը:
- Դա, ոնց ասեմ, որ էթիկայի սահմաններում լինի, մեղմ ասած՝ հիվանդ ճարտարապետի գաղափար պիտի լինի, քանի որ գիտենք՝ ով է արել առաջարկը, երևակայության արդյունք է, պրիմիտիվ, մեկի, ում համար ճարտարապետությունը լեգոյի պես պրիմիտիվ մի բան է` այստեղ շենքը քանդենք, այնտեղ դնենք, այսպիսի բան ենք ստեղծելու: Ինչ որ կատարվել է, անլուրջ խոսակցություն է, ուղղակի ցավում եմ, որ կառավարության նիստին այդ անլուրջ մտքերը կարող է կրկնվեն:

- «Զվարթնոց» օդանավակայանի շենքի ճակատագիրը դեռ պիտի քննարկման դրվի մասնագիտական շրջանակներում, ըստ Ձեզ` մասնագետների կարծիքները որքանո՞վ կազդեն:
- Գիտե՞ք ոնց, ճարտարապետներն ասում են՝ այս շենքը չի կարելի քանդել, դա խոսակցություն է, որ ես ընդունում եմ, դուք, կարող է, ընդունում եք, դա չի հարցը: Ամենակարևորն այն է, որ այստեղ պետք է բերել այլընտրանքային գաղափարներ: Նման խնդիրներ կան աշխարհի բոլոր՝ ճարտարապետական արժեք ունեցող օդանավակայաններում, Նյու Յորքի Քենեդիի անվան օդանավակայանի երկու տերմինալում ճիշտ նույն իրավիճակն է: Շենքեր, որոնք այդ ժամանակաշրջանի լավագույն նմուշներն են հանդիսանում, որոնք այսօր չեն կարող օգտագործվել` որպես օդանավակայան, այսպես ասած «օդում մնացած» վիճակում են, և չեն կարողանում գտնել լուծումներ, որտեղ կարելի է դրանք օգտագործել, այնտեղ էլ բազմաթիվ մրցույթներ են եղել, սա միայն հայկական խնդիր չէ, հայաստանյան չէ, քանի որ ընդհանուր օդանավակայանների ամբողջ տեխնոլոգիան է փոխվել վերջին քսան տարվա ընթացքում, դրանից վաղ կառուցված օդանավակայաններից մի քանիսն ունեն հարմարեցման հնարավորություն, մի մասը` ոչ. Զվարթնոցը գրեթե չունի նման հնարավորություն, դրա համար առաջանում է այս խնդիրը, բայց նորից եմ ասում՝ այդ խնդրի ելակետը պիտի լինի պահպանելով Զվարթնոցը` դրա համար հեռանկար քննարկել, կամ շարժվել այնպես, ոնց որ մենք վերջին քսան տարվա ընթացքում միշտ ենք շարժվել` քանդել ամեն ինչ և ստեղծել ինչ-որ մի բան, որը՝ այդ նոր ստեղծածը, միշտ ավելի վատն է լինում, քան նախորդը, քանի որ մենք ուղղակի ի վիճակի չենք որևէ լավ բան կառուցել այլևս:

- Շենքի համահեղինակներից մեկի դուստրը` Անահիտ Թարխանյանը, նշում էր, որ չի քննարկվում ամենապարզ մի հարց` իսկ ինչո՞ւ քանդել:
- Պարզից էլ պարզ է՝ դա շենք է, որ չի օգտագործվում, դրա հետ միաժամանակ ունի ազատ սեփականատեր անձնավորություն, որ հետևում է այդ շենքին: Բնականաբար, այդ մարդն իր գրպանից գումար է դնում, որ այդ շենքը պահպանում է, լուսավորում, հսկում և այլն, և այլն... Այս հարցը վաղ թե ուշ առաջանալու էր, այդ պահը հիմա եղավ, հիմա առաջացավ հարցը: Ես չեմ ուզում կոնսպիրատիվ բաների մեջ մտնել՝ այսպես չէր, այնպես չէր, միգուցե նման հարցեր կան, բայց ինձ` որպես մասնագետի, չեն հետաքրքրում:

- Երևանի բրենդավորման գործընթաց է իրականացվում, սա որքանո՞վ էր հրատապ ու կարևոր:
- Բրենդավորումը պարտադիր բան է ցանկացած կազմակերպության համար։ Իսկ քաղաքը մի մեծ բաժնետիրական կազմակերպություն է, նույնիսկ ցանկացած պետության կարելի նման կերպ դիտարկել։ Մենք կարող ենք քննարկել բրենդավորման վրա ծախսվող գումարների հարցը, դրանք նպատակահարմա՞ր են, թե՞ ոչ, դրա մասին կարելի է շատ խոսել, ոնց որ շատերը խոսում են Էրեբունի-Երևանի տոնակատարությունների մասին, բայց բրենդավորումը պարտադիր բան է, աշխարհի բոլոր քաղաքները, երկրները դա պիտի անեն, ոչ միայն Երևանին, այլև Հայաստանին է պետք, էլ չեմ ասում՝ Հայաստանի երկրորդական քաղաքներին է պետք: Բրենդավորման կարիք ունեն Գյումրին, Դիլիջանը՝ իբրև Հայաստանի ամենադինամիկ զարգացող քաղաքներից մեկը, կարծում եմ՝ այսօր մենք Հայաստանում ունենք այդ ներուժը գրաֆիկական դիզայներների։ Բայց բրենդավորումը միայն դիզայնի շրջանակներում նայելը մի քիչ պրիմիտիվացնում է դրա գաղափարը, քանի որ դա շատ ավելի լայն հասկացություն է. այդտեղ մարկետոլոգների քաղաքաշինարար-ճարտարապետների մշակութաբանների, մարդաբանների, հոգեբանների, շատ մեծ խումբ պիտի աշխատի։ Տեղյակ եմ, որ Երևանում հիմա նման պրոցես է գնում, սակայն, ցավոք, դրանից տեղյակ չեմ:

- Հրապարակների մրցույթ է հայտարարված, սակայն կարծեք թե հետաքրքրություն չկա նրա նկատմամբ: Ի՞նչն է պատճառը:
- Հանրապետության հրապարակի մրցույթի տրամաբանական շարունակությունն էին դրանք, ինչպես այդ մրցույթի համար էինք ասում՝ դրանք տվյալ դեպքում ժամանակավրեպ են և լրջությունն է պակասում, մենք այդ վիճակում չենք, «մենք» ասելով` ավելի շատ նկատի ունեմ ճարտարապետական հանրույթը, հասարակությունը, որ մենք կարողանանք մի տարում հինգ-վեց հրապարակների մրցույթ անցկացնել, մենք, ցավով եմ ասում, անկախությունից հետո մատների վրա հաշված քիչ թե շատ գրագետ շինություններ ունենք մեր երկրում կառուցված: Այս իրավիճակում մի քիչ սխալ կամ անլուրջ է հայտարարել մրցույթներ (չնայած մրցույթները միշտ լավ են), այն էլ՝ մի տարվա մեջ հինգը, օրինակ՝ Ֆրանսիայի, Բրազիլիայի կամ Ռուսաստանի հրապարակի մրցույթ, միգուցե լիներ մասնագիտական հանրույթի շրջանակներում վստահություն այս մրցույթների նկատմամբ, գուցե և հաջողվեր, կամ ես ինքս մասնակցեի, բայց քանի որ Երևանի նախկին ճարտարապետի նկատմամբ չկար հանրային վստահություն, իր օրոք հայտարարված մրցույթները վարկաբեկված են: Կարծես թե ամբողջական նախագծեր մեկ թե երկուսն էին, որ մասնագիտական առումով կարելի էր ընդունելի համարել: Տվյալ դեպքում ենթադրում եմ` ինչ է եղել, չնայած նախագծերին թեթևակի ծանոթացա, իրականում վստահություն չկա մրցույթների, և ընդհանրապես` այս տեսակ գործընթացների նկատմամբ, դա պետք է վերականգնել, իսկ վերականգնման ճանապարհին մի տարում հինգ-վեց մրցույթ հայտարարելը դրան չի կարող նպաստել, պետք է հատուկ նպատակ լինի այդ վստահությունը ձեռք բերելու համար, որովհետև քաղաքը մեկ-երկու ճարտարապետինը չէ, բոլորինն է, և քաղաքում հիմնական կարևոր փոփոխությունների դեպքում պետք է հաշվի առնել բոլոր ճարտարապետների կարծիքները, դիրքորոշումները և գտնել կամ համատեղել դրանցից լավագույնները:

- Ասում են՝ Երևանը հարմարավետ չի, ո՞վ է դրա պատասխանատուն:
- Չգիտեմ՝ ի՞նչ է նշանակում հարմարավետ է կամ չէ: Դժվարանում եմ հարմարավետության որևէ ցուցանիշ ասել: Կան մի քանի, այսպես ասած, դասակարգումներ՝ ամենաառողջ քաղաքներ և այլն: Երևանը ես չէի ասի՝ աշխարհի ամենավատ քաղաքներից է, չէի էլ ասի` լավագույններից է, բայց կարող է, հավակնում է լինել աշխարհի ամենալավ ու հաճելի քաղաքներից մեկը, որովհետև ունի այդ էներգետիկան` անգամ հաշվի առնելով այն վայրագությունը, որ կատարվել է կանաչ տարածքների նկատմամբ. Քաղաքը տեղաշարժվելու խնդիր ունեցող մարդկանց համար հարմարավետ չի, այսօր բազմաթիվ մարտահրավերներ կան, բնապահպանական խնդիրներ, հետիոտն շարժման խնդիրներ, չէի ասի, որ դրանց պատշաճ ուշադրություն են դարձնում, դժվարանում եմ ասել, բայց հաստատ չէի ասի, որ Երևանն աշխարհի ամենաանհարմար քաղաքներից է:

- Երևանի ճարտարապետական պատկերում ձեռագրի փոփոխություն կա՞, ավանդականից հեռացե՞լ ենք արդյոք:
- Ես կասեի` ոչ թե հեռացել ենք իրականում, այլ որակը գցել ենք: Երևանում ու նրա կենտրոնում միջին կարգի ճարտարապետություն կա, որ Երևանի հետ կապ չունի, այն եկել-մտել է Երևան` չինովնիկ ճարտարապետների ձեռքով, պրիմիտիվություն կա:

- Ձեզ համար ո՞րն է Երևանի սիմվոլը:
- Երևանն իրականում բավական բարդ կառուցվածք ունեցող է, բազմաշերտ, բայց այսօր ես ցավով եմ նշում, որ որոշ պատկերներում տեսնում եմ` Երևանի սիմվոլների շարքում են հայտնվում Հյուսիսային պողոտան և այլն, որ արժանի չեն Օպերայի շենքի կողքին լինելուն, Բայց այստեղ տեսնում եմ ժամանակի խնդիր, ինձ թվում է` ժամանակի ընթացքում բոլոր հարցերն իրենց պատասխանները կստանան: Շատ շենքեր շուտով մոռացվելու են ու դառնալու են աղբ:

- Դուք Երևանի բրենդավորման նախագիծ կներկայացնեի՞ք:
- Ես չեմ կարող բրենդավորման նախագիծ ներկայացնել, բայց մեծ սիրով մաս կկազմեի բրենդավորման գործընթացի, ինքս դժվար ինչ-որ բան կարողանամ անել, դա պետք է լինի բազմադիսցիպլին գործընթաց, բայց ես մեծ սիրով կմասնակցեի:

- Երևանում քաղաքապետարանի կողմից իրականացվող ծրագրերը որքանո՞վ են թիրախավորված, հրատապ ու հասցեական:
- Քաղաքում չի լինում հրատապ խնդիր, լինում են հրատապ հարյուրավոր խնդիրներ, ասեմ` պրոցեսը շատ հետաքրքիր եղավ՝ եղավ Հանրապետության հրապարակը, որովհետև այն ժամանակվա գլխավոր ճարտարապետն ինչ-որ խնդիր ուներ հրապարակի հետ, դրա համար մոգոնեցին նաև մյուս հրապարակների մրցույթները, հիմնականում այդ պատճառով եղավ, ես չեմ կարծում, թե դա ինչ-որ լուրջ քաղաքականության արդյունք է, որովհետև երբ նայում ես Երևանի քաղաքապետարանի քառամյա ծրագիրը, այնտեղ մրցույթ չկար, Երևան քաղաքն այժմ ունի զարգացման մի ծրագիր, որտեղ նորից չկա նման ծրագիր, այնպես որ դրանք ինչ-ինչ պատճառներով մեջտեղ բերված պրոյեկտներ են, որ կոնկրետ անձանց շահերին են ծառայելու:

- Վաստակ ունեցող ճարտարապետների ձայնն այսօր որքանո՞վ է լսելի:
- Ես չգիտեմ` «վաստակ ունեցող ճարտարապետ» ինչ է նշանակում, բայց ճարտարապետների ձայնն այսօր ավելի լսելի է, քան նախկինում, և դա մենք տեսնում ենք ամեն օր: Դա ավելի շատ խոսում է խոսքի ազատության մասին և ուղղակի մենք` ճարտարապետներս, պիտի պատրաստ լինենք ոչ միայն ձայնը լսելի դարձնել, այլև որոշումների վրա ազդեցություն ունենալ, չորս-հինգ տարի առաջ մենք երևի կերազեինք, որպեսզի լսելի լիներ մեր մասնագիտական կարծիքը: Ինձ թվում է` ճարտարապետական հանրույթը՝ ի դեմս Ճարտարապետների միության, պիտի կարողանա այլ կերպ ներկայանալ հանրությանը և փորձի էական ու շոշափելի ազդեցություն թողնել քաղաքային ու պետական մակարդակով: Ես, որպես վարչության անդամ, կարծում եմ` մենք դանդաղ, բայց գնում ենք առաջ: Ճարտարապետների համար լավ ժամանակներ չեն, եթե 2000-ականներին ընդհանրապես ոլորտում կային պատվերներ և ճարտարապետների համար կային աշխատանքներ, հիմա նույնիսկ դրանք են քիչ և հպարտանալու տեղերն են պակասել: Այս համատեքստում` երբ դու փորձում ես պահպանել «Ծածկած շուկան» կամ ինչ-որ այլ շենք, փոխանակ ամբողջ էներգիան վատնվի քաղաքի բարեկարգման, քաղաքում նոր մոտեցումներ տեսնելու վրա, մեր էներգիան վատնում ենք այնտեղ, որտեղ իրականում մենք անելիք չպիտի ունենայինք, որովհետև կա օրենք, օրինականություն, շենք-հուշարձաններ և վերջ: Ճարտարապետական հանրույթին պահում են այնքան լարված վիճակում, որ երկրորդական են դառնում ճարտարապետների իսկական միսիան` քաղաքն ավելի լավը դարձնելը, և այդ ամենը գումարվում է իրար ու դառնում այն, ինչ կա:

- Երևանը Երևան դարձնող առանձնահատուկ ի՞նչ կնշեիք:
- Նորից շատ բարդ հարց է, դժվարանում եմ այդ հարցին պատասխանել, բայց ինձ համար Երևանի բոլոր ժամանակները հետաքրքիր են, նույնիսկ ունենք նախացարական շրջան, ռուսական շրջան, ունենք թամանյանական շենքեր, որ ավելի երիտասարդ են, ավելի ժամանակակից մոտեցումներով, այս բոլորը միասին փորձում են ավելի հետաքրքիր դարձնել քաղաքը: Ես հույս ունեմ ու կարծում եմ, որ Երևանի զարգացման գործում այս բոլոր շերտերը կկարևորվեն: Մենք ինչքան էլ սխալ տեղեկություններ ունենք խորհրդային տարիներին Երևանի զարգացման մասին, Երևանը բավական բազմաշերտ քաղաք է և այդ բազմաշերտությամբ հատկապես վաղ շերտի յուրաքանչյուր կտորը, յուրաքանչյուր մանրուքը պետք է փայփայել այնպես, որ կարողանանք ինքներս մեզ և նաև ուրիշներին ցույց տալ, որ մենք այստեղ ոչ թե ուղղակի պատահական հայտնվել ենք, այլ այստեղ ապրել ենք, այս տարածքում եղել է քաղաքային մշակույթ: Կարծում եմ` դա շատ կարևոր է, դա ոչ միայն երևանցիների, այլև հայաստանցիների համար է շատ կարևոր, սա քաղաքական խնդիր է:

- Վարդագույն Երևանն ավագ սերնդի հուշերի անբաժան մասն է, Երևանը պահե՞լ է իր գույնը:
- Ինձ թվում է` Երևանը երբեք վարդագույն քաղաք չի եղել, դա միֆ է, խորհրդային միֆերից մեկը, բայց Երևանը եղել է շատ գեղեցիկ քաղաք, շարունակում է լինել գեղեցիկ, կարող է լինել ավելի գեղեցիկ


-- © 2009 - 2014 // urbanlab Yerevan, an Institute for Democratization of Urban Planning /// www.urbanlab.am

15 February, 2014

Քննարկում Մեդիակենտրոնում

Զուգահեռներ տանելով «Փակ շուկայի» և «Զվարթնոցի» հին մասնաշենքի միջև՝ Սարհատ Պետրոսյանը նշեց, որ չնայած երկու դեպքում էլ հանրային ուշադրությունը շատ մեծ է, սակայն կան մի քանի տարբերություններ. «Քանի որ այս դեպքում էականորեն այլ տեսակի ներդրողի հետ գործ ունենք, ապա պետք է մի քիչ այլ տակտիկա ընդունել և փորձել գտնել այլընտրանքային լուծումներ: Մեր բախտը շատ է բերել, որ Սամվել Ալեքսանյանի փոխարեն գործ ունենք Էդուարդո Էռնեկյանի հետ»:



-- © 2009 - 2014 // urbanlab Yerevan, an Institute for Democratization of Urban Planning /// www.urbanlab.am

06 February, 2014

Վերնատան հյուրն է ճարտարապետ, քաղաքաշինարար Սարհատ Պետրոսյանը




-- © 2009 - 2014 // urbanlab Yerevan, an Institute for Democratization of Urban Planning /// www.urbanlab.am

05 February, 2014

Զվարոթնոցի հին մասնաշենքի քանդման մասին

"Ներկայումս նոր ուղևորային համալիրի թողունակությունը համապատասխանում է ուղևորահոսքի ծավալներին, սակայն, քանի որ հին կլոր շենքը գտնվում է շատ վատ վիճակում և սեյսմակայունության տեսակետից իրենից վտանգ է ներկայացնում, իսկ Կոնցեսիոները
պատասխանատվություն է կրում շենքի համար, նպատակահարմար է այն քանդել սույն
մաստեր պլանի գործողության ժամանակահատվածում:"

Սա հատված է Զվարթնոց միջազգային օդանավակայանի ՄԱՍՏԵՐ ՊԼԱՆ-ից (2013-2017թ ընկած ժամանակաշրջանի համար) էջ 37...

Այսինքն այսօր դրա անհրաժեշտություն չկա, դա ընդունենք որպես իրողություն։

Երկրորդ անհրաժեշտ են տարածքներ, առանց շատ խորանալու ու ուսումնասիրելու ուղղակի ներկայացված Մաստեր պլանի շրջանակում ներկայացված նյութերի հիման վրա ներկայացում ենք երեք սցենարներ օդանավակայանի զարգացման համար։ A-ն այսօր օգտագործվող մուտքային (բաշխիչ) մասն է։  B-ն առաջարկում ենք հին մասնաշենքի միայն ներքին բակի մասում խելամիտ փոփոխություններով օգտագործել նույն նպատակով, ինչը նախատեսված է 2030 թվականի համար համաձայն մաստեր պլանի։

Սա ինչպես արդեն նշեցինք առանց երկար մտածելու ներկայացված առաջարկ է որը կարող է քննարկվել ու ենթարկվել մասնակի փոփոխությունների այն դեպքում եթե կա իրական ցանկություն հին մասնաշենքը պահպանելու համար։



-- © 2009 - 2014 // urbanlab Yerevan, an Institute for Democratization of Urban Planning /// www.urbanlab.am